Τίτλος: ΜΟΛΥΒΔΟΣ
Τοποθεσία: Δίδυμο Οθωμανικό Λουτρό Τρικάλων
Η παραγωγή πραγματοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος 2026 του θεσμού του Υπουργείου Πολιτισμού «’Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός
Συντελεστές:
Σύλληψη/χορογραφία: Άρτεμις Λαμπίρη
Μουσική : Χρήστος Καλκάνης
Φωτισμοί: Λάμπρος Παπούλιας
Ερμηνεία/Συνδημιουργία υλικού: Ελεάννα Ζώη, Ανθή Θεοφιλίδη, Κάντυ Καρρά
Παραγωγή: Ομάδα Χορού ΜΑΝ
Ασπίδα από μολύβι μη δει κανείς
Ο ΜΟΛΥΒΔΟΣ είναι μια μυσταγωγική site-specific χορογραφική παράσταση με στοιχεία λόγου για τρεις γυναίκες, που παρουσιάζεται στο Δίδυμο Οθωμανικό Λουτρό Τρικάλων. Μέσα από την ακινησία, τη μικροκίνηση και την αναπνοή, το έργο προσεγγίζει το σώμα ως τόπο μνήμης, τραύματος, προστασίας και ευαλωτότητας. Ο μόλυβδος λειτουργεί ως κεντρική μεταφορά: ένα υλικό βαρύ και τοξικό, αλλά ταυτόχρονα προστατευτικό και στεγανό.
Τρεις γυναίκες συγκροτούν ένα συλλογικό σώμα που αναπνέει, συντονίζεται, θωρακίζεται και εκτίθεται. Η αναπνοή γίνεται παλμός και μηχανισμός σύνδεσης, ενώ η ακινησία αντιμετωπίζεται ως ένας τρόπος να παραμένεις παρών μέσα σε έναν κόσμο συνεχούς πίεσης, ταχύτητας και έκθεσης.
Η performance αναπτύσσεται σε χαμηλές εντάσεις ήχου και φωτός και δημιουργεί έναν χώρο
.
English:
Title: Lead
Place: Twin Ottoman Bath of Trikala
Credits:
Concept/choreography: Artemis Lampiri
Music: Christos Kalkanis
Lighting Design: Lampros Papoulias
Performance / co-creatIon: Eleanna Zoi, Anthi Theofilidi, Candy Karra
Production: MAN Dance Company
A shield of lead, no eye may behold
LEAD is a ritualistic site-specific choreographic performance with spoken text for three women, presented at the Twin Ottoman Bath in Trikala. Through stillness, micro-movement and breath, the work approaches the body as a site of memory, trauma, protection and vulnerability. Lead becomes the central metaphor: a material that is heavy and toxic, yet also protective and insulating.
Three women form a collective body that breathes, synchronizes, shields itself and remains exposed. Breath becomes pulse and a mechanism of connection, while stillness is approached as a way of remaining present within a world of constant pressure, speed and exposure.
Developed through low intensities of sound and light, the performance creates a space of shared silence and coexistence, where the body is allowed simply to exist.
