ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Στα Βήματα της Παναγίας

Γράφει η αρχισυντάκτρια Χρυσάνθη Νοταρά.

Ένα αρχοντόπουλο από την Προύσα της Μ. Ασίας, που το διέκρινε η βαθιά του πίστη, αποφάσισε το 829 να φυγαδεύσει την αιωνόβια θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Με την βοήθεια της συνοδείας του και ενός φίλου του ξεκίνησε για την Ελλάδα για να την γλυτώσει από τις καταστροφικές διαταγές του Αυτοκράτορα Θεοφίλου του Εικονομάχου.

Στο δρόμο η εικόνα χάνεται στην περιοχή της Καλλίπολης.

Το παλληκάρι, απογοητευμένο μα αποφασισμένο να έρθει στην Ελλάδα, εγκαταστάθηκε στην Υπάτη έξω από την Λαμία.

Την ίδια εποχή στα δύσβατα μέρη της Ευρυτανίας, τοπικοί βοσκοί παρατηρούν επί τρεις μέρες ένα φως να ενώνει τον ουρανό με μια απόκρημνη σπηλιά. Αποφασισμένοι να δουν τι συμβαίνει ανοίγουν μονοπάτι στα βράχια του φαραγγιού. Έκθαμβοι ανακαλύπτουν μια εικόνα της Παναγίας με ένα καντήλι αναμμένο μπροστά της.

Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει πως γινόταν το Θαύμα αυτό, αφού κανείς δεν θα μπορούσε να φτάσει πριν από αυτούς παρά μόνον η Δύναμη του Θεού.

Σιγά σιγά, διαδίδεται η φήμη της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας και το Θεοσεβούμενο αρχοντόπουλο όταν το ενημερώθηκε θέλησε να πάει να την προσκυνήσει.

Όταν έφτασε, διαπίστωσε ότι ήταν η εικόνα που κάποτε έχασε. Πληρώνει αδρά τους ανθρώπους που την φυλούν στην άκρη του βράχου και για δεύτερη φορά προσπαθεί να Την προστατεύσει, όπως ο ίδιος νομίζει ότι μπορεί, και Την παίρνει μαζί του. Στην διαδρομή, η εικόνα ξαναχάνεται και επιστρέφει στο βράχο Της εκεί που η Ίδια έχει επιλέξει .

Τότε το αρχοντόπουλο με τον φίλο του, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την ζωή τους στην Υπάτη και να ακολουθήσουν τα Βήματα της Παναγίας.

Έτσι γίνονται οι δύο πρώτοι μοναχοί δίπλα της, ο Διονύσιος και ο Τιμόθεος, όπου και την ονομάζουν Παναγία Προυσιώτισσα.

Από τότε έως σήμερα οι άνθρωποι που στέκονται ακλόνητα δίπλα της δεν άφησαν το καντήλι της να σβήσει. Η Χάρη της γιορτάζει στις 23 Αυγούστου.

Πατήματα της Παναγίας σε κάθετο βράχο της περιοχής μαρτυρούν έως σήμερα την ζωντανή Παρουσίας Της εδώ και την συμβολή Της στην επιστροφή της εικόνας.

Ας πέρασαν από την Ελλάδα βάρβαροι, κατακτητές και ξένοι αυτούς που προστατεύει, νοιώθουν πάντα την ανάγκη να την προσέχουν.

Στην απρόσιτη κρυψώνα της κατάφερε και έκρυψε και άλλους.

Ο Καραϊσκάκης ήταν ένας από αυτούς. Με το ορμητήριο του στην στενή χαράδρα δεν άφησε κανέναν να την πλησιάσει.

30 χλμ νοτιοδυτικά από το Καρπενήσι όχι με έναν αλλά με δύο πύργους χτισμένους, λίγο ψηλότερα από το μοναστήρι, Την προάσπιζε νύχτα μέρα. Η φυσική προστασία που προσέφερε το φαράγγι με το ορμητικό νερό κάτω από το μοναστήρι και οι πύργοι από πάνω με τα άγρυπνα μάτια των οπλαρχηγών δεν άφηναν κανένα περιθώριο προσέγγισης του εχθρού.

Σε μια δύσκολη μάχη μάλιστα, που ο Καραϊσκάκης ήταν άρρωστος και έπρεπε οπωσδήποτε να πάρει μέρος, έταξε αν τον κάνει καλά και νικήσει να την ασημώσει. Η προσευχή του στην Παναγία εισακούστηκε και την επόμενη μέρα έπεσε ο υψηλός πυρετό, που είχε από την φυματίωση που τον βασάνιζε. Έφυγε για την Αράχωβα της Ναυπακτίας που είχαν ζητήσει την βοήθεια του γιατί οι Τούρκοι έσφαζαν, έκαιγαν και λεηλατούσαν τα ορεινά χωριά. Έτσι έφυγε και αφού νίκησε τήρησε το τάμα του. Και σαν στρατηγός που ήταν Την στόλισε με τα τρία του αστέρια τοποθετώντας τα πάνω στην ντυμένη με ασήμι εικόνα, στους δύο ώμους και το μέτωπο της Παναγίας.

Στην δε εικόνα απάνω αναγράφεται το όνομα του Καραϊσκάκη, η ημερομηνία και το όνομα του τεχνητή Γεώργιος Καρανίκας που την φιλοτέχνησε.

Ο τόπος αυτός δεν ήταν μόνο πνευματικός αλλά και μορφωτικός.

Πριν την επανάσταση και με την άδεια του Τούρκου διοικητή του Καρπενησίου ιδρύεται κατά εξαίρεση σχολή ελληνικών γραμμάτων, την ίδια εποχή που μόνο κρυφά σχολεία υπήρχαν στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα.

Η «Σχολή Ελληνικών Γραμμάτων» στεγάστηκε λίγο πιο πάνω από την Μονή σε κτήριο που σώζεται έως σήμερα.

Στο μουσείο της Μονής εκτίθενται Ιερά κειμήλια, όπως Άγια Δισκοπότηρα, Ευαγγέλια, Σταυροί, Άμφια, Εικόνες και Χειρόγραφα βιβλία που έχουν διασωθεί από τις διάφορες καταστροφές που υπέστη η Μονή με το πέρασμα των αιώνων.

Στην Ιερά Μονή αναβλύζει το νερό του Αγιάσματος με θαύμα που έγινε στις 29 Ιουλίου του 1764.

Στις 16 Αυγούστου του 1944 όταν οι Γερμανοί κατακτητές πυρπόλησαν τη Μονή και κατέκαψαν τα πάντα, θέλησαν να κάψουν και την εκκλησία που βρισκόταν η θαυματουργή εικόνα.

Κάτι που δεν το κατάφεραν γιατί αντ΄ αυτού μια δύναμη τους εξοστράκισε έξω από το ναό τραυματίζοντας τους σοβαρά.

Στην πραγματικότητα η Εικόνα ποτέ δεν είχε την ανάγκη να την προστατεύσει κανείς.

Η Εικόνα φτιάχτηκε από Άγιο Χέρι για να επικαλείσαι τα Θεία και να μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια το στήριγμα που έχεις ανάγκη.

Και έγινε, και είναι, για χιλιάδες ανθρώπους Παγκόσμιο Σύμβολο της Ορθοδοξίας.

Πολλές φορές λειτούργησαν Ιερείς, που αργότερα ανακηρύχτηκαν Άγιοι, στην ίδια Αγία Τράπεζα που λειτουργούν και σήμερα οι Ιερείς μας.

Οι Άγιοι βρίσκονται έντονα ανάμεσα μας με τα Θαυματουργά Λείψανά τους.

Στη Λειψανοθήκη της Ιεράς Μονής φυλάσσονται τουλάχιστον 213 Λείψανα Αγίων.

Ιστορικές πληροφορίες αλλά και μαρτυρίες μας λένε ότι στα χρόνια του ισπανικού πυρετού, που το Αγρίνιο και οι γύρω περιοχές ξεκληριζόντουσαν, παρακάλεσαν να έρθει η Εικόνα για ευλογία στην πόλη.

Και έτσι και έγινε, το Θαύμα της Παναγίας μηδένισε τους θανάτους με μιας, όταν εμφανίστηκε η εικόνα της.

Το ίδιο πάλι έγινε και στο Μεσολόγγι την ίδια εποχή, δεν χρειάστηκε κάτι παραπάνω από την παρουσία Της για να σωθούν οι άνθρωποι.